© Σωτήριος Γ. Μάιπας
Υπήρχε κάποτε ένα μολύβι μαγικό. Του έλεγες τι ήθελες να σου γράψει και αυτό σου τα έγραφε όλα! Και όλα και σωστά! Τι κι αν ήταν διαγώνισμα σε κάποιο σχολικό μάθημα ή κάποια ερώτηση σε ένα παιχνίδι γνώσεων; Αυτό τα ήξερε όλα. Κανείς δεν ξέρει το πώς και πότε, αλλά αυτό το μαγικό μολύβι έφτασε κάποια στιγμή στα χέρια του μικρού Νικόλα. Πήγαινε τρίτη δημοτικού όταν βρήκε εκείνο το μολύβι. Πεταμένο στο δρόμο το είχε βρει και το είχε μαζέψει, χωρίς να γνωρίζει τις μαγικές του δυνάμεις. Ήταν πολύχρωμο και είχε πάνω του μια γόμμα λευκή. Η γόμμα ήταν πεντακάθαρη, παρά το γεγονός ότι το μολύβι ήταν και χρησιμοποιημένο και πεταμένο στα χώματα.
Ο μικρός Νικόλας ήταν πολύ έξυπνος, αλλά προτιμούσε να παίζει συνέχεια και να μην διαβάζει καθόλου. Κάθε απόγευμα, οι γονείς του προσπαθούσαν με το ζόρι να τον κάνουν έστω να ανοίξει ένα βιβλίο και να προσπαθήσει να λύσει μία από τις ασκήσεις που τους έβαζε η δασκάλα. Μια μέρα, μην έχοντας άλλη επιλογή, γιατί η δασκάλα είχε μιλήσει στους γονείς του, αποφάσισε να ανοίξει το βιβλίο των μαθηματικών και να λύσει την άσκηση που τους είχε βάλει η δασκάλα τους.
Άρχιζε να τη διαβάζει δυνατά και όταν τη διάβασε όλη, μονολόγησε:
«Μακάρι να μπορούσε να λυθεί μόνη της με ένα μαγικό τρόπο…»
Τότε, το μολύβι που είχε βρει, στάθηκε μόνο του όρθιο πάνω στο τραπέζι και πήγε πάνω από το κλειστό μπλε τετράδιο του Νικόλα. Ο μικρός Νικόλας δεν πίστευε στα μάτια του. Το μολύβι του έδειξε ότι ήθελε να του ανοίξει το τετράδιο. Με μια γρήγορη κίνηση, ο Νικόλας άνοιξε το τετράδιο και πήγε στην πρώτη λευκή σελίδα που βρήκε. Τότε, το μολύβι άρχισε να γράφει και να γράφει και να γράφει, μέχρι που έλυσε την άσκηση!
«Απίστευτο!» φώναξε ο μικρός Νικόλας.
«Τι έγινε, παιδί μου;» ακούστηκε η μητέρα του από το διπλανό δωμάτιο.
«Τίποτα, μαμά, τίποτα. Μόλις έλυσα την άσκηση που έχουμε για αύριο!»
«Μπράβο, παιδί μου! Μπράβο!» του είπε εκείνη, καθώς δεν γνώριζε ότι δεν ήταν ο Νικόλας αυτός που είχε λύσει την άσκηση.
Το μαγικό μολύβι που είχε στην κατοχή του ο Νικόλας μπορούσε να λύνει οποιαδήποτε άσκηση σε οποιοδήποτε μάθημα. Μάλιστα, ο Νικόλας το έπαιρνε μαζί του όποτε είχαν διαγώνισμα στο σχολείο και πάντα έγραφε άριστα. Χωρίς κανένα λάθος και χωρίς καθόλου κόπο. Όλα τα έκανε το μαγικό μολύβι.
Η δασκάλα του και οι γονείς του είχαν εντυπωσιαστεί πολύ. Έκανε και τον έξυπνο στους συμμαθητές του. Οι γονείς του μάλιστα άρχισαν να του αγοράζουν πολλά δώρα για να τον κρατούν χαρούμενο. Ο Νικόλας τους κορόιδευε όλους, αλλά υπήρχε κάτι που δεν είχε υπολογίσει σωστά. Το μολύβι ήθελε κάθε τόσο ξύσιμο. Και όσο το έξυνε, τόσο μίκρυνε.
Και μίκρυνε και μίκρυνε και μίκρυνε, μέχρι που έγινε παρά πολύ μικρό που με το ζόρι μπορούσε να το κρατά όταν έπρεπε να γράψουν κάποιο διαγώνισμα στο σχολείο. Το μολύβι, βέβαια, δεν χρειαζόταν να το κρατά κάποιος για να γράφει, αλλά αν δεν το κρατούσε στο χέρι του όσο το χρησιμοποιούσε στο σχολείο θα τον καταλάβαιναν. Μόνο στο σπίτι του το άφηνε να γράφει μόνο του, γιατί εκείνος, όσο το μολύβι έλυνε τις ασκήσεις, προτιμούσε να παίζει ηλεκτρονικά παιχνίδια. Δεν τον ενδιέφερε καθόλου! Εκείνος την καλοπέρασή του και το μολύβι τη δουλειά του!
Όμως, δεν άργησε να έρθει η στιγμή που το μολύβι έγινε τόσο πολύ μικρό που έπαψε πια να υπάρχει. Ποιος θα έλυνε τώρα τις ασκήσεις; Ποιος θα έδινε τα τελευταία διαγωνίσματα που ήταν και τα σημαντικότερα της χρονιάς; Ο Νικόλας ήταν εντελώς αδιάβαστος. Όλοι είχαν πιστέψει ότι ήταν πολύ μελετηρός και όλοι τους περίμεναν ότι θα αρίστευε στις τελικές εξετάσεις. Όμως, ο μικρός μας φίλος έλεγε παντού ψέματα.
Όταν το μολύβι έπαψε να υπάρχει, απέμεναν μόνο ελάχιστες ημέρες για τα τελικά διαγωνίσματα του σχολείου. Ο Νικόλας αγχώθηκε και ξεκίνησε να διαβάζει, όχι για να πάρει καλούς βαθμούς, αλλά μήπως και περνούσε την τάξη. Ήταν εντελώς αδιάβαστος, στην τάξη δεν πρόσεχε καθόλου τη δασκάλα και δεν είχε ποτέ του, μα ποτέ του, λύσει έστω μία άσκηση. Ούτε καν έβλεπε το μολύβι όταν εκείνο έλυνε τις ασκήσεις στο σπίτι και ούτε καν τον ενδιέφερε να δει με τι γέμιζε το τετράδιό του. Απλά, επιβεβαίωνε ότι υπήρχαν στο τετράδιο οι λύσεις, το έκλεινε και το έβαζε στην τσάντα του.
Μπορείτε να καταλάβετε τι έγινε και από μόνοι σας. Οι εξετάσεις ήρθαν, ο Νικόλας δεν έλυσε ούτε μία άσκηση και κατέληξε να πάρει τους μικρότερους βαθμούς στην τάξη του, οι οποίοι δεν ήταν αρκετοί για να τον προβιβάσουν στην επόμενη τάξη. Άρα του χρόνου, έπρεπε να πάει πάλι στην ίδια τάξη! Όλοι απορούσαν πώς συνέβη αυτό, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να αποκάλυπτε την αλήθεια. Ήταν σίγουρος ότι κάπου εκεί έξω θα υπήρχαν και άλλα μαγικά μολύβια. Το μόνο που πίστευε ότι έπρεπε να κάνει ήταν να ψάξει να τα βρει.
Όλο το καλοκαίρι, έψαχνε μανιωδώς στους δρόμους να βρει κάποιο πεταμένο μολύβι, μήπως και έβρισκε κάποιο με μαγικές ιδιότητες. Βρήκε μερικά πεταμένα, αλλά μαγικά δεν ήταν σε καμία περίπτωση. Έπεισε τους γονείς του να του αγοράζουν κάθε τόσο μολύβια. Μπορεί και να δοκίμασε κάθε μολύβι που υπήρχε διαθέσιμο στην αγορά! Άδικος κόπος όμως. Βρέθηκε με μια τεράστια συλλογή μολυβιών, αλλά κανένα τους δεν ήταν μαγικό.
Λίγες μέρες πριν ξεκινήσουν τα μαθήματα, ο Νικόλας πήρε μία από τις σημαντικότερες αποφάσεις της ζωής του. Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς κιόλας. Αποφάσισε να διαβάζει και να σταματήσει να κοροϊδεύει τους γονείς τους, τη δασκάλα του και τους συμμαθητές τους. Και αυτό έκανε! Μόνος του, εντελώς μόνος του, χωρίς τη βοήθεια κάποιου μαγικού μολυβιού, πήγε πάρα πολύ καλά στα μαθήματα. Εξαιρετικά καλά! Και εκείνη την χρονιά και την επόμενη και τη μεθεπόμενη και κάθε άλλη επόμενη χρονιά. Στηρίχθηκε στις δικές του δυνάμεις και τα κατάφερε! Και όχι μόνο τα κατάφερε. Του άρεσε και αυτό που έκανε! Αγάπησε πολύ το διάβασμα τελικά!
Σήμερα, σπουδάζει σε ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Ακόμα δεν του έχουν τελειώσει τα μολύβια που του είχαν αγοράσει όταν ήταν μικρός, τότε που έψαχνε αγωνιωδώς για κάποιο άλλο μαγικό μολύβι. Μπορεί κάποτε το μαγικό μολύβι να του έδινε μια λύση χωρίς κόπο, αλλά χωρίς κόπο και αφοσίωση, κανείς δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα. Κι αν το καταφέρει, θα είναι για λίγο. Μέχρι που τα μαγικά μολύβια θα τελειώσουν. Ο Νικόλας ευτυχώς το κατάλαβε πολύ νωρίς αυτό και κατάφερε να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα.
